ابن ابى الدنيا وصيت امام را از طريق مختلف نقل كرده است . قسمتهايى از آن در زمينهء مسائل مالى و بخشى از آن ، وصاياى دينى امام است . در اين وصيت امام ، توصيه به مسائل چندى كردند از جمله : صلهء رحم ، ايتام ، همسايگان ، عمل به قرآن ، اقامهء نماز به عنوان عمود دين ، حج ، روزه ، جهاد ، زكات ، اهل بيت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بندگان ، امر به معروف و نهى از منكر . در اين نقل آمده است كه امام در حالى كه مشغول گفتن « لا إله الا الله » بودند ، در آغاز شب بيست و يكم رمضان ، در حالى كه آيهء « فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ » را مىخواند به ديدار معبود شتافت . « 1 » بنا به نقلى ديگر ، پس از شهادت امام ، حسنين ، محمد بن حنفيه ، عبد الله بن جعفر و تنى چند نفر از اهل بيت ، آن حضرت را شبانه به خارج كوفه ( جايى كه بعدها نجف ناميده شد ) بردند و پنهانى دفن كردند . اين كار براى آن بود كه خوارج يا ديگران ( بنى اميه ) قبر امام را نبش نكنند . « 2 » در اخبار شهادت امام آمده است كه گروهى از غلات در مدائن با شنيدن خبر شهادت امام ، از پذيرفتن خبر شهادت آن حضرت خوددارى كردند . اين گروه منشأ تفكرات غلوآميز در ميان شيعه هستند كه در قسمتهاى بعدى ، اشاراتى به آنها خواهيم داشت . چند نقلى كه ابن ابى الدنيا در اين زمينه آورده است ، نشان از حضور فردى با نام ابن السوداء از قبيله همدان كه او را عبد الله بن سبأ مىناميده‌اند دارد . در نقلى ديگر از عبد الله بن وهب السبئي ياد شده كه اين ادعا را در مدائن كرده است . « 3 » اين دو نقل نشان مىدهد كه حتى نام اين شخص مشخص نبوده است . به آنچه اين شخص در بحث مربوط به « مخالفين عثمان » آورديم مراجعه شود . ويژگيهاى امير مؤمنان عليه السّلام بررسى زندگى امام ، به عنوان يك الگو ، در اينجا ممكن نيست ، اما ، براى آن كه كتاب ما به ذكر برخى از اين نمونه‌ها متبرّك شود ، به چند مورد كوتاه اشاره مىكنيم .

--> 499 ( 1 ) . مقتل الامام امير المؤمنين ، صص 46 - 45 ( 2 ) . همان ، ص 79 ، ش 68 ( 3 ) . همان ، ص 92 ، ش 85 ، ص 96 ، ش 91